دلم می‌خواد داد بزنم
جیغ بزنم، جیغ بنفش
پاره كنم لباسمو
برم حموم با كت و كفش

دلم می‌خواد زار بزنم
صدام بره به آسمون
كتابامو شوت بكنم
از تو حیاط به پشت بوم

دلم می‌خواد پر بكشم
مثل مگس به هر طرف
وزوز و ویزویز بكنم
لقمه بگیرم از علف

دلم می‌خواد كف بكنم
مثل پودر لباس شویی
باد بكنم، گنده بشم
مدام برم به دستشویی

فكر نكنی دیوونه‌ام
یا خیلی درب و داغونم
نه عزیزم من سالمم
فقط كمی نوجوونم.

به ناشرگفتمی باسوزوخواهش
بكن باچاپ اشعارم توسازش
بگفتاطنزتوخیلی قشنگ است
ولی ازیك طرف اعلان جنگ است
چواشعارت بود گیراوبودار
شوم باچاپ آن ازكاربیكار
كه اشعارتورا تفسیر شاید
مرادر چاپ آن تقصیر باید
بسادرانتخاب وچاپ اشعار
دهندم بارهاهشدار!هشدار!
بیاوازنوشتن دست بردار
توهم ناشربشوای نازنین یار
چو همكاری كنی بامن تو سرکار
بمانیم هردوتایی برسركار!
نگاهی كردم ازحسرت به مردیش
به ید تسبیح،برصورت دومن! ریش
بگفتم تا تورا این بود رفتار
بمانی تاقیامت برسركار !!!
نخواهم از توهرگزچاپ اشعار
زامثال تو خواهش باشدم عار

شنیدم زنی بود فرخنده نام
خوش اخلاق و خوش سیرت و خوش کلام
به آداب دانی بسی شهره بود
که شویش چنان پپچ و او مهره بود
زبل بود و کاری و پرجنب و جوش
همه اهل منزل از او در خروش
زنی بود دانا و حاضرجواب
همیشه مهیا زبهر ثواب
به روزی که از خستگی نا نداشت
دگر قدرت حرکت پا نداشت
به شویش بگفتا که ای نیکمرد
مرا چاره ای کن که مردم زدرد
نگه کرد شوهر بر آن نازنین
بگفتا خدایا تو بختم ببین
زن شهر دارد هزاران ادا
هزار آفرین بر زن روستا
نه او لب گشاید به وقت بلا
نه سرمایه خواهدنه سیم و طلا
یکی (گاو ) فربه بگیرد به سر
محل را بگردد به صد شورو شر
چو فرخنده این از زبانش شنید
غم و درد اندر دلش شد پدید
بگفتا چه ظلمی به حقت شده
تو را همسر از شهر قسمت شده
اگر روستایی زنی داشتی
تو را بر سر خود نگهداشتی